Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

__________/ Servis personalne asistencije

 

 

SERVIS PERSONALNE ASISTENCIJE

Personalna asistencija osnovni je preduslov za samostalan život osoba sa invaliditetom. Razlog za osnivanje i postojanje Organizacije. Projekat koji smo započeli 2003. godine sa Nezavisnim biroom za humanitarna pitanja (IBHI) u Banjaluci i nastavili kroz pilot projekte do 2007. godine kada je Skupština Grada Banjaluka ovu uslugu svojom odlukom uvrstila u proširene usluge socijalne zaštite. Proteklih godina realizovali smo deset projekata širom Repubklike Srpske koje su imale za cilj podizanje svjesti o samostalnom životu osoba sa invaliditetom, edukacije stručnih kadrova, edukacije korisnika, edukacije personalnih asistenata, pilot projekti implementacije personalne asistencije u praksi. Danas se usluga implementira u Banjaluci i u Gradišci i Kozarskoj Dubici, dok su u opštinama Prijedor i Laktaši identifikovani korisnici i obučeni potencijalni asistenti. Stalno se javljaju nove opštine koje su zainteresovane za obuku i uključivanje ove usluge. Partner u promociji usluge personalne asistencije je i Ministarstvo zdravlja i socijalne zaštite RS. U nacrtu novog Zakona o socijalnoj zaštiti stvorena je mogućnost da se pravo pomoći u kući pruža kao pravo na personalnu asistenciju. Ovo je veoma važno jer je razlika između pomoći u kući i personalne asistencije razlika u medicinskom i socijalnom pristupu invalidnosti. Pomoć u kući je pravo proisteklo iz medicinskog modela u kome se usluga svodi na osnovnu egzistenciju a personalna asistencija je razvijena kao pravo na inkluziju, socijalno uključenje i ostarenje ličnosti. Pomoć u kući obezbjeđuje osnovne fiziološke potrebe ne uzimajući u obzir da korisnik sam odlučuje o usluzi, načinu na koji se pruža, vremenu i mjestu kada se pruža. Korisnik pomoći u kući je pasivan i nije odgovoran za kvalitet usluge, korisnik personalne asistencije je aktivan činioc procesa pružanja usluge i odgovoran je za kvalitet usluge.

Nakon svih realizovanih projekata imamo obučene trenere u Udruženju fizio i radnih terapeuta Republike Srpske, trenere osobe sa invaliditetom i stručne radnike koji rade procjenu potreba – socijalne radnike.

Ipak, pred nama je još dug put promjena stavova i sredine da prihvate činjenicu da je personalna asistencija možda skupa pomoć, ali zato je mogućnost da se unutar lokalne zajednice obezbjede nova radna mjesta. Na taj način dvije osobe rješavaju svoju egzistenciju - korisnik personalne asistencije i asistent, ali sa njima su tu i članovi njihovih porodica i posredno se radi o najmanje osam osoba koja svoju egzistenciju rješavaju putem ove usluge. Još je mnogo ljudi koji smatraju da osobe sa invaliditetom trebaju biti smještene u institucijama i da nemaju osjećanja i potrebe kao drugi građani. Da bi širili uslugu moramo širiti promjenu svjesti i sarađivati ne samo sa građanima i širom javnošću već i sa odsjekom za socijalni rad na Fakultetima u BiH koji još ne uviđaju da su socijalni radnici obavezni da obezbjede bolje uslove života osobama sa invaliditetom kao i njihove lokalne zajednice.

Na temu personalne asistencije radili smo i I straživanje stavova korisnika personalne asistencije o kriterijima kvaliteta usluge koje smo sproveli 2007. godine na 82 korisnika u Banjaluci. Rezultati su pokazali da su najvažniji kriteriji: usluga na vrijeme, urednost asistenta, odnos sa poštovanjem, mogućnost izbora asistenta i mogćnost promjene asistenta. Korisnici nisu smatrali važnim da ostvare kontakt sa asistentima kao prijateljima, što je u korelaciji sa iskazanim većim stepenom društvenog života. Također, korisnici smatraju da mogu sami upoznati asistenta sa svojim pomagalom, potrebama i da im nije potrebna posebna obuka i nema potreba da nose uniforme. Kritične tačke u odgovorima se odnose na odgovornost za kvantitet i kvalitet rada asistenta koji korisnici uopšte ne uviđaju i činjenica da nisu spremni participirati za uslugu.

Korisnici usluga personalne asistencije u 92% slučaja su osobe između 26 i 65 godina. To je period života kada je osoba zaposlena, stvara porodicu i ima značajan obim socijalnih aktivnosti, ali i obaveza. U prilog našem istraživanju su i rezultati istraživanja u Srbiji gdje je 61% korisnika u ovoj starosnoj granici.

Evidentirano je da dvije trećine ispitanika čine žene, pa smo napravili dodatni uvid u spiskove svih korisnika da bi potvrdili da li je to podatak relevantan za svih 82 korisnika. Taj podatak jeste relevantan za osobe sa tjelesnim invaliditetom, ali ne i za slijepe osobe. Time zaključujemo da je pomoć u kući potrebnija ženama sa tjelesnim invaliditetom, dok slijepe žene mogu te poslove same obavljati.

Rezultate našeg rada i iskustva smo prezentovali na velikom broju okruglih stolova, konferencijama i drugim sastancima.

Uporedo sa personalnom asistencijom pokušali smo raditi na pitanju prevoza za korisnike kolica. Nekoliko godina smo vozili djecu u školu u Zavod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju dr. Miroslav Zotović, dok taj zahtjevan posao nije preuzela ova ustanova na naše veliko zadovoljstvo. Usluge prevoza obavljamo i danas zanaše članove besplatno ili uz minimalnu participaciju. To nam je pomoglo da obezbjedimo odgovarajući vozni park (tri prevozna sredstva), ali nismo ostvarili napredak na izmjenama zakonske regulative. Stavovi vlasti na lokalnom, entitetskom i državnom nivou su takvi da se prevoz korisnika kolica smatra pitanjem organizacija osoba sa invaliditetom a ne dijelom javnog saobraćaja. Još jedna oblast u kojoj ima puno posla i za koju nam trebaju članovi koji će se baviti samo tim pitanjem da bi ostvarili napredak.

 

 

 

 

 

 

 

 

Copyright©"Humanitarna organizacija "Partner"Banja Luka